Bert Harmelink is stedenbouwkundige – inmiddels grotendeels gepensioneerd – maar nog altijd heel actief in zijn vakgebied. Hij begon zijn loopbaan in het welzijnswerk als opbouwwerker, een achtergrond die later verrassend waardevol bleek in zijn werk aan complexe stedelijke opgaven.
Hij werkte zo’n 25 jaar bij grotere stedenbouwkundige bureaus, gevolgd door tien jaar als zelfstandige. Zijn projecten lagen vaak in herstructureringsopgaven, waar sociale, ruimtelijke en maatschappelijke vraagstukken samenkomen. In de loop der jaren kregen thema’s als duurzaamheid en ecologie een steeds prominentere plek in zijn werk. Ook was hij actief binnen de Werkgroep Duurzame Stedelijke Ontwikkeling (DSO), een netwerk dat zich inzette voor een duurzamere inrichting van Nederland. Hoewel hij het wat rustiger aan doet, begeleidt Bert nog afstudeerders aan de Hogeschool Utrecht en vervult hij verschillende bestuursrollen.
In 2020 trad Bert toe tot het bestuur van de Landschapstriënnale. Die stap kwam niet uit de lucht vallen, maar was volgens hem een natuurlijk gevolg. “Ik werd als trekker van DSO gevraagd om toe te treden tot het bestuur van de Beroepsvereniging van Nederlandse Stedebouwkundigen en Planologen (BNSP). Vanuit daaruit rolde ik naar het bestuur van de Eo Wijersstichting, die zich inzet voor het versterken van ruimtelijke kwaliteit op regionaal niveau in Nederland. Daarna was de doorrit naar het bestuur van de Stichting Landschapstriënnale een logische.”
In beweging
Binnen het bestuur vervult hij een verbindende rol. Met zijn brede netwerk en ervaring weet hij mensen en organisaties te enthousiasmeren om actief bij te dragen aan de triënnale. “Juist het bij elkaar brengen en in beweging krijgen van partijen vind ik het leukste om te doen.” Na het plotselinge overlijden van voorzitter Jandirk Hoekstra in 2024, nam Bert bovendien de rol van waarnemend voorzitter op zich.
Tempo en verwachtingen
Wat hem aanspreekt in het bestuurswerk? De inhoud én de mensen. “Ik zit in de luxe positie dat ik vooral dingen doe die ik leuk en inspirerend vind. Dat geldt zeker voor dit bestuur: een hechte, betrokken club met een gedeelde passie voor het landschap.” Maar het werk kent zeker ook uitdagingen. “Mijn grootste valkuil is misschien wel dat ik te vaak ‘ja’ zeg. En omdat we met verschillende partijen samenwerken, loop je soms aan tegen verschillen in tempo en verwachtingen. Maar die weten met elkaar altijd te overbruggen.”
Water speelt al jarenlang een belangrijke rol in het werk van Bert. In veel projecten vormt het – samen met de bodem – het vertrekpunt voor ruimtelijke keuzes. “Soms betekent dat ook dat je plannen moet afwijzen, omdat ze simpelweg niet passen bij het systeem.”
Gemaal
Ook privé is water nooit ver weg geweest. Hij herinnert zich de tuin van zijn ouderlijk huis, die langzaam overging in een watergang. “Dit landschap is me altijd bijgebleven als een bijzonder gebied met een bijzonder karakter.” Tegenwoordig heeft hij een grote tuin op een tuinenpark in Utrecht, dit park vormt een klein poldertje met een eigen gemaal. “In mijn tuin merk je direct of het gemaal draait. Dat blijft een bijzonder fenomeen.”
