Joeri de Bekker is landschapsarchitect, hogeschooldocent en voorzitter van de Nederlandse beroepsvereniging voor tuin- en landschapsarchitectuur (NVTL). Daarnaast is hij landgoedbewoner, moestuinier, natuurliefhebber en fervent wandelaar. ‘En als er dan nog tijd over is, ook levensgenieter.’
Hij is sinds 2023 als bestuurder verbonden aan de Stichting Landschapstriënnale. Toch voelt de triënnale voor hem al veel langer vertrouwd: hij heeft sinds de eerste editie in 2008 alle triënnales als deelnemer bezocht.
Binnen het bestuur vervult hij de rol van verbinder én penningmeester. Vooral het contact met mensen geeft hem energie. ‘Keer op keer merk ik hoe fijn het is om met mensen over landschap in gesprek te gaan en ze enthousiast te maken voor de komende editie.’ Ook de samenwerking binnen het bestuur noemt hij bijzonder plezierig. ‘Nu Landschapstriënnale dichterbij komt, begint het steeds meer het karakter van een festival te krijgen. En wat is er nou leuker dan met elkaar uitkijken naar een feestje?’
Samen in beweging komen
Toch loopt hij soms ook tegen weerstand aan. Vooral wanneer mensen vasthouden aan oude manieren van denken. ‘Ik merk dat sommige mensen niet in beweging willen komen, of blijven denken in termen van groei, groei, groei. Daar heb ik wel moeite mee. Ik richt me liever op de mensen die zeggen: ja, het moet anders. Ik doe mee. Wat zullen we samen gaan doen?’
Water als dagelijkse realiteit
Water speelt in Joeri’s leven op meerdere manieren een belangrijke rol. Als kind was hij naar eigen zeggen een echt ‘waterratje’ en bracht hij hele zomers door in en rond het zwembad. Tegenwoordig houdt water hem vooral bezig in zijn moestuin. ‘Het is een enorme uitdaging om op arme zandgrond alles in leven houden, zonder kostbaar drinkwater of schaars grondwater te gebruiken. Dan merk je pas echt hoe bepalend water is.’
Ook in zijn werk als landschapsarchitect ziet hij hoe urgent het thema is. ‘Bodem en water moeten sturend zijn, maar in de praktijk negeren we dat nog veel te vaak. In de nieuwe Nota Ruimte wordt dit principe ook losgelaten. Dat vind ik echt een hele domme actie, die alleen op korte termijn succesjes is gericht en niet op het goede doen voor de langere termijn.
Een toekomstbestendig landschap vraagt volgens hem om andere keuzes én een andere manier van denken. ‘Als we blijven vasthouden aan die korte termijnoplossingen, gaat het een keer gruwelijk fout. Dat mogen we onszelf én onze leefomgeving simpelweg niet aandoen.’
