Na bijna twee weken vol wandelingen, fietstochten, gesprekken, lezingen, kunst, theater en nieuwe perspectieven is de Landschapstriënnale 2026 ‘Op Waterbasis’ op zondag 20 september afgesloten in de prachtige Steile Tuin van Park Sonsbeek.
Zo’n vijftig bezoekers waren erbij. En zelfs een verdwaalde wandelaar uit het park schoof spontaan aan. Dat paste eigenlijk perfect bij deze middag: een ontmoeting voor iedereen die nieuwsgierig is naar het landschap en naar de vraag hoe we met water onze toekomst vormgeven.
Als eerste was het woord aan het bestuur. Bert Harmelink, Ellen Wilms, Sjaak Punt en Joeri de Bekker gaven aan welke ontmoeting hen was bijgebleven, wat hun heeft verrast en wat ze meenemen uit deze editie. Mooie vragen om na elf dagen samen bij stil te staan.
Daarna was het tijd voor De Knak-aal van Theatergroep De Plaats. In de bijzondere omgeving van de Steile Tuin vertelde de voorstelling het verhaal van de liefde tussen een waterbeheerder en een knak-aal, en liet zo op een speelse manier zien wat menselijk ingrijpen in het watersysteem betekent voor het waterleven. Een prachtige combinatie van theater, kunst en landschap.
Vervolgens kregen twee jonge ontwerpers het woord: Iris van Graven en Jeffrey van der Sluijs. Twee nieuwe stemmen die met veel liefde, nieuwsgierigheid en verwondering naar water en landschap kijken. Iris vertelde over haar Butterfly Effect: over de kracht van kleine ontwerpkeuzes en over de vraag of we landschappen niet zozeer moeten ontwerpen voor functies, maar voor de voorwaarden van leven. Haar slotzin bleef hangen: ‘Niet een landschap maken waarin alles op zijn plek staat. Maar een landschap maken waarin het leven weer zijn plek kan vinden.’
Jeffrey nam de deelnemers mee naar Bangkok, waar hij onderzocht hoe gemeenschappen van oudsher samenleven met water. Hij stelde daarmee een confronterende én hoopvolle vraag: wat als we niet altijd proberen het water buiten te houden, maar opnieuw leren leven midden in het water?
Twee verhalen die mooi samenvatten waar deze Landschapstriënnale voor stond: anders kijken, ruimte maken voor natuurlijke processen en ons opnieuw verbinden met het landschap waarvan we deel uitmaken.
Met deze prachtige en hoopvolle verhalen is deze editie van de Landschapstriënnale afgesloten. Maar natuurlijk niet voordat er met elkaar het glas geheven werd op de toekomst.
Dank aan iedereen die de Landschapstriënnale 2026 tot leven heeft gebracht. Aan alle partners, deelnemers, sprekers, makers, vrijwilligers, ontwerpers, gidsen en bezoekers. En aan iedereen die de afgelopen weken met ons heeft meegekeken, meegedacht en meegewandeld.
De Landschapstriënnale 2026 eindigt hier. Het gesprek over ons landschap gaat door!
